W mojej głowie wciąż rodziło się pytanie – jak to jest wszystko możliwe? Jak jeden człowiek, ksiądz katolicki, misjonarz, mógł wybudować kościół w mieście, w którym znajduje się jedna z najważniejszych hinduistycznych świątyń?
Jak wiele miłości i dobra trzeba mieć w sobie, by wyciągnąć rękę do tych, którzy zostali odrzuceni przez swoje własne rodziny i traktowani byli jak nietykalni?
Przez tydzień w 11-osobowej grupie z Polski dotykaliśmy śladów, które pozostawił po sobie nasz wielki współbrat. Zamieszkaliśmy w domu, którego stworzenie, było ostatnim marzeniem ojca Mariana – Centrum Duchowości Ishopanthi Ashram.
Ludzie Zachodu, którzy przyjeżdżają do Indii w poszukiwaniu duchowości, często stają się jeszcze bardziej pogubieni. Tutaj mają szansę odnaleźć głębię, sens i nadzieję, które daje chrześcijaństwo. My znaleźliśmy tu gościnność miejscowych współbraci i okazję do długich wieczornych rozmów w polskim gronie.
Ogromne trzęsienie ziemi, jakie nawiedziło Papuę Nową Gwineę 25 lutego, miało siłę 7,5 w skali Richtera. Po nim czym nastąpiło wiele wstrząsów wtórnych, z których najsilniejszy miał miejsce 7 marca.
Kataklizm jak dotąd kosztował życie życie prawie 150 osób, w górskich prowincjach w środkowej części kraju. Kilkaset osób zostało rannych, tysiące bez dachu nad głową.
11 lutego w Puri nad Zatoką Bengalską zakończyły się dwudniowe obchody 100. rocznicy urodzin ojca Mariana Żelazka SVD. Ich ukoronowaniem było formalne ogłoszenie rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego naszego misjonarza.
Dokonał tego abp John Barwa SVD, ordynariusz diecezji Cuttack-Bhubaneswar. Pod koniec Mszy świętej w Puri w bardzo podniosły sposób poinformował o tym wiernych, którzy przyjęli wiadomość z ogromnym aplauzem.
Już dziś w Puri w Indiach rozpoczną się uroczystości związane z 100. rocznicą urodzin o. Mariana Żelazka SVD. Wezmą w nich udział goście z całego świata, w tym duża grupa werbistów i świeckich z Polski.
W ciągu dwóch dni uroczystości odbędą się m.in. w kolonii trędowatych, szkole Beatrix oraz kościele parafialnym w Puri.
"Na jednym z wykładów, w pierwszej ławce, usiadła studentka, która mi od razu podpadła, bo jej twarz była jakby nie-indonezyjska. Kolor oczu zupełnie nie ten. Zapytałem więc skąd pochodzą jej rodzice lub dziadkowie. Z Pakistanu" - pisze o. Józef Glinka SVD z Indonezji.
O. Glinka SVD pracuje w Indonezji od ponad 50 lat. Niedawno obchodził swoje 85 urodziny. Oto jego artykuł.
W kompleksie uchodźców Bidibidi znajduje się 29 kaplic, a ja jestem jedynym kapłanem w nich posługującym - mówi o. Francis Joseph Naduviledathu SVD pracujący w Ugandzie wśród uchodźców z Sudanu Płd.
Oto wywiad z o. Francisem przeprowadzony przez o. Modeste Munimi SVD.
W trzecim roku mojego pobytu w Korei, pewnego dnia wezwał mnie biskup i zapytał, czy bym nie przejął pewnej parafii jako proboszcz? Powiedziałem, że mogę spróbować. Pamiętam bardzo dobrze, to był okres Wielkiego Postu. (...)
Potem był Wielki Tydzień, którego nigdy wcześniej sam nie odprawiałem, nawet po angielsku czy po polsku. Teraz trzeba było to zrobić po koreańsku.
