Kryzys krymski oczami Ukraińców i Rosjan

Druga rocznica wydarzeń na tzw. Euromajdanie oraz okres, który nastąpił po oderwaniu Półwyspu Krymskiego, zmusiły ukraińskie społeczeństwo do zastanowienia się nad tym, co zostało przez te lata osiągnięte, a co jeszcze pozostaje do uzyskania na krętej ścieżce, wiodącej do wolności i demokracji.

Cieniem na bezpieczeństwie kraju położył się nierozwiązany geopolityczny konflikt, pomijany w dyskusjach od niemal 20 lat: czy integrować się z Rosją, czy też zbliżyć się do Zachodu? Gdy władze centralne w Kijowie podejmowały próby odpowiedzi na to pytanie, niektóre części kraju postanowiły pójść własną drogą. To wtedy padły słowa W. Putina: „Zmuszeni jesteśmy rozpocząć prace nad przywróceniem Krymu na łono ojczyzny”. Głównym motywem i hasłem, usprawiedliwiającym postępowanie władz rosyjskich w marcu 2014 roku, była idea powrotu Krymu, „bezprawnie odłączonego” od Rosji (RFSRR) w 1954 roku.

Czytaj więcej...

Laicyzm: punkt docelowy czy ślepa uliczka?

Pojęciem, jakie wiąże się z laicyzmem, a przez niektórych bywa również z nim mylone, jest laickość – zakładająca rozdział religii od państwa, ale jednocześnie gwarantująca prawo do swobodnego wyznawania religii oraz traktująca na równi wszystkie wyznania, niestawiająca sfery religii ponad innymi sferami. Za synonim tego pojęcia można w jakimś stopniu uznać świeckość (sekularyzm) – definiowaną jako teoria oparta na braku integracji religii z publicznymi i politycznymi sprawami społeczeństwa. (...)

Laicyzm i laickość są pojęciami odrębnymi, choć w pewnym sensie „łączą się” ze sobą, przez co łatwo można je pomylić. Zatem na czym polega zasadnicza różnica między nimi? Laicyzm to koncepcja, która zakłada rozdział religii od państwa, ale nie gwarantuje wolności religijnej. Jedynie laickość ją zapewnia, ponieważ nie uprzywilejowuje ona żadnego z wyznań, a zachowuje względem nich neutralność. Można pokusić się już w tym miejscu o stwierdzenie, że laicyzm jest zdecydowanie bardziej radykalny od laickości.

Czytaj więcej...

Oblicza kultu maryjnego w Ameryce Łacińskiej

Pierwsze wizerunki Maryi pojawiły się w Nowym Świecie wraz z przybyciem pierwszej grupy Hiszpanów w roku 1492. W kolejnych dekadach wizerunki Najświętszej Maryi Panny dotarły do wielu zakątków Ameryki Środkowej i Południowej za pośrednictwem ewangelizatorów oraz hiszpańskich i portugalskich kolonizatorów. Kult Maryi zataczał nie tylko coraz szersze kręgi, ale nade wszystko stał się bardzo istotnym elementem religijności i pobożności wszystkich mieszkańców Nowego Świata. 

Czytaj więcej...

Matka Albańczyków na obczyźnie - Sanktuarium w Genazzano

Sanktuaria są widzialnymi znakami inicjatywy Boga, który szuka człowieka w konkretnym miejscu, w danej sytuacji historycznej i pragnie mu przypomnieć, że nie zapomina o nim, że czeka. Każde sanktuarium niesie specyficzne przesłanie, które jest kontynuowane przez pokolenia i aktualizowane w zależności od zmieniających się wydarzeń. Sanktuaria są też znakami wysiłku człowieka poszukującego Boga, tęsknoty za doświadczeniem nadprzyrodzoności.

Czytaj więcej...

Maryja przemawia przez łzy - Santuarium w Akita

W północnej części wyspy Honsiu, nad samym Morzem Japońskim leży niewielkie miasto Akita, liczące ponad 300 000 mieszkańców. Jakieś 2 km poza miastem znajduje się wzgórze Yuzawadai, z którego roztacza się wspaniały widok na tę miejscowość i pobliskie pasmo górskie. Na wzgórze prowadzi droga wysadzana drzewami wiśniowymi. Na przełomie kwietnia i maja, kiedy wiśnie kwitną, droga ta urzeka pięknem.

Czytaj więcej...

Werbiści polskiego pochodzenia na misjach w Indiach

Początki obecności werbistów na subkontynencie indyjskim sięgają 30. lat XX wieku. Już w 1913 roku Kongregacja Rozkrzewiania Wiary zwróciła się do zarządu generalnego zgromadzenia, proponując do pracy misyjnej obszar późniejszej Prefektury Indore. Realizację planu przerwał wybuch I wojny światowej. Dopiero w 1932 roku pierwsi werbiści o. Peter Janser i o. Leo Krzeminski przybyli do Indii.

Powierzony werbistom teren pracy misyjnej należał do położonego w sercu Indii dzisiejszego stanu Madhya Pradesh ze stolicą w Indore. Werbiści podjęli posługę wśród tzw. Angloindyjczyków. Swoiste wyzwanie stanowiły małe skupiska rodzimych katolików w założonych jeszcze przez kapucynów misjach w Khudra wśród ludu Bhilów oraz nietykalnych Balahi. Pośród Bhilów ofiarną pracę podjął o. Leon Jungblut, który jako jeden z pierwszych werbistów zadał sobie trud poznania ich rodzimej kultury.

Czytaj więcej...

Chrześcijaństwo pentekostalne a doświadczenie religijne

Jedną z istotnym zmian, które dokonują się w łonie współczesnego chrześcijaństwa jest pentekostalizacja. Polega ona na szybkim wzroście liczebnym różnego rodzaju wspólnot zielonoświątkowych oraz procesie przekształcania się wielu Kościołów chrześcijańskich i wspólnot w jedną uniwersalną odmianę chrześcijaństwa charyzmatycznego. Konsekwencją tego procesu jest transformacja doktryny i życia religijnego w Kościołach tradycyjnych.

Nie można jednak zapominać o tym, że chrześcijaństwo jest pentekostalne ze swej natury. Kościół ma swoje początki w dniu Pięćdziesiątnicy, a przeżycia związane z doświadczeniem Ducha Świętego były w nim widoczne od początku, czego wyrazem jest twórczość pisarzy wczesnochrześcijańskich. Chrześcijaństwo jest ponadto ożywiane i prowadzone przez Ducha Świętego. Nie każdy więc przejaw Jego działania jest formą pentekostalizacji w podanym wyżej sensie.

Czytaj więcej...