Powołaniem każdego chrześcijanina jest ożywiać świat miłością. Współczesny zabiegany, czasem wręcz nieludzki świat jest bardzo spragniony dobrej nowiny o miłości. Wystarczy spojrzeć na wielkie ośrodki miejskie, przez które od świtu do późnego wieczora przemieszczają się tłumy ludzi, przejeżdżają setki tysięcy samochodów. Jest gwarno, tłoczno, wydawać by się mogło, że miasto kipi życiem, ale czy tak jest w rzeczywistości?

Zjawisko rozwoju wielkich regionów miejskich, tzw. urbanizacja, wiąże się z daleko idącymi zmianami w życiu człowieka i w funkcjonowaniu całych społeczeństw. W artykule 54 Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym znajdujemy zapis: „Uprzemysłowienie, urbanizacja i inne przyczyny rozwijające życie społeczne tworzą nowe formy kultury (kulturę masową), z czego rodzą się nowe sposoby myślenia, działania i spędzania wolnego czasu”. Zadaniem chrześcijan jest, aby w te nowe sposoby życia wprowadzać ducha Ewangelii tak, aby zabiegany wielkomiejski tłum tętnił prawdziwym życiem, które w obfitości daje tylko Jezus.

Obserwując dynamikę życia w aglomeracjach miejskich można łatwo zauważyć, że urbanizacja zwielokrotnia więzi łączące człowieka z innymi (socjalizacja), jednocześnie nie sprzyjając dojrzewaniu osobowości oraz stosunkom osobowym (personalizacja). Wpływa to na anonimowość życia w wielkich miastach i prowadzi do doświadczenia bolesnej samotności w tłumie. Tendencje urbanizacyjne niszczycielsko wpływają również na przyjęte od wieków obyczaje i instytucje, takie jak rodzina, wspólnoty sąsiedzkie, a nawet na wspólnoty chrześcijańskie.

Taka sytuacja stanowi wyzwanie dla uczniów Chrystusa. Ważną wskazówką w tej kwestii mogą być słowa kard. Carla Marii Martiniego: „Miasto zeświecczone jest w nas samych
i musimy to przyznać; nie istniałoby na zewnątrz, gdyby nie było go w naszym wnętrzu. W sercu ludzkim – mówi Jezus – rodzą się złe myśli i uczynki. Zatem niewierne, obojętne, bałwochwalcze i nieludzkie miasto nie istniałoby, gdybyśmy nie nosili go w naszych sercach”.

Niestety, chrześcijanie noszą dziś w sobie mentalność wielkiego miasta, pełnego hałasu, anonimowości, pośpiechu, braku wrażliwości i poczucia sacrum. Potrzeba zatem zajrzeć do własnego wnętrza, poddać je procesowi nawrócenia, oczyścić ze zgiełku, nieufności... Wkroczyć na drogę braterstwa, aby w zabiegany tłum anonimowych osób wnieść wartości sprawiedliwości i solidarności, aby żyć nową kulturą, wynoszącą na piedestał godność i piękno każdego człowieka, wartość wspólnoty i ideały prawdziwego życia. Można przyczyniać się do tego w wieloraki sposób: zaangażowanie w parafiach, centrach duszpasterskich, akcjach charytatywnych, wspólnotach, ale przede wszystkich przez świadectwo życia radosnego i poddanego Chrystusowi. To chyba szczególne wyzwanie – aby wielkie miasta uczynić miejscem budowy cywilizacji miłości przez szerzenie w nich kultury, sprawiedliwości, solidarności i pokoju.

„Chrześcijanie powinni uczestniczyć czynnie w przedsięwzięciach zmierzających do budowania miast jako takich miejsc życia ludzi i większych wspólnot ludzkich, w których powstawałyby nowe wzory współżycia i sąsiedzkich stosunków, stwarzano by nowe sposoby realizacji sprawiedliwości społecznej i wszyscy podejmowaliby odpowiedzialność za wspólną przyszłość, przewidując zapowiadające się trudności. Ludziom stłoczonym w bezładzie miast – którego nie można dłużej tolerować – należy nieść posłannictwo nadziei, płynącej z braterskiej sprawiedliwości” (List apostolski Pawła VI Octogesima adveniens, 12).

Blanka Puchacz SSpS

za: Misjonarz 7-8/2010